Cerca:tuss

Meis heeft geleefd, en daar deelt zij met haar debuutalbum het eerste echte deel van. Na het uitbrengen van haar EP 'Een' werd het soloproject van Aysha de Groot omschreven als 'betoverend, met kleine liedjes over grote onderwerpen.'

In het nieuwe hyper-persoonlijke 'Zwart/Wit' zoekt ze daarin nog verder de grenzen op. 'Hoe oncomfortabel en toch troostend kan ik deze plaat maken?' aldus de Groot. Het kenmerkende, warme, intieme, maar toch schurende geluid waar Meis zichzelf mee op de kaart heeft gezet, is nu nóg directer komt nóg dichterbij en klinkt nóg rauwer.

In 'Zwart/Wit', doet de Groot een boekje open over een periode van ziekte, trauma, herstel, kracht en de zoektocht naar zelfliefde. Het conceptuele album vertelt één verhaal. Geopereerd worden, een totale maagresectie, uit voorzorg. Niet jong ziek willen worden zoals haar moeder en oma voor haar, maar wel moeten leren leven zonder maag. De twee weken die Meis in het ziekenhuis heeft moeten doorbrengen waren zwaar en traumatisch. Om de tijd door te komen, heeft zij een dagboek aan teksten geschreven, die later uitgewerkt zijn tot dit album. Ze pakt 3 periodes: Het toeleven naar de operatie, de periode in het ziekenhuis zelf en het herstel daarna. 'Zwart/Wit' bestaat uit 11 tracks, deels licht, positief en hoopvol, deels donker, zwaar en een stuk harder. Zowel tekstueel als productioneel speelt Meis met het zwart en het wit. Samen met producer en muzikant Nicky Hustinx dook zij in het afgelegen Den Dolder de studio in, om de songs uit te bouwen. Geïnspireerd door de directheid van Phoebe Bridgers, de intieme vocalen van Dodie, het rauwe geluid van Big Thief en de donkere en minimalistische producties van James Blake, heeft Meis de ideale manier gevonden om haar verhaal te vertellen, volledig in haar eigen stijl. Het is geen popmuziek, maar toch is haar muziek herkenbaar, maar weet je niet precies met wie ze te vergelijken valt.

Rolling Blackouts Coastal Fever return in 2022 with Endless Rooms, the Melbourne quintet's third album proper. Described by the band - comprised of Fran Keaney, Joe White, Marcel Tussie and brothers Tom Russo and Joe Russo - as them "Doing what we do best: chasing down songs in a room together", Endless Rooms stands as a testament to the collaborative spirit and live power of RBCF. While initial ideas were traded online during long spells spent separated by lockdowns, the album was truly born during small windows of freedom in which the band would decamp to a mud-brick house in the bush around 2hrs north of Melbourne built by the extended Russo family in the 1970s. There, its 12 tracks took shape, informed to such an extent by the acoustics and ambience of the rambling lakeside house that they decided to record the album there. The house also features on the album cover. For the first time, the band self-produced the record (alongside engineer, collaborator and old friend, Matt Duffy), creating their most naturalistic and expansive document yet. The result is a collection of songs permeated by the spirit of the place; punctuated by field recordings of rain, fire, birds, and wind. "It's almost an anti-concept album," say the band. "The 'endless rooms' of the title reflects our love of creating worlds in our songs. We treat each of them as a bare room to be built up with infinite possibilities."

DJ Maestro, geboren als Martijn Barkhuis in Nederland, is een gerenommeerde Nederlandse DJ, producer en componist, vooral bekend om zijn werk aan de fameuze Blue Note Trip-compilatieserie. Met een diepgewortelde passie voor jazz en een scherp oor voor eigentijdse grooves, verwierf Maestro naam door klassieke jazzopnames te combineren met moderne beats, wat resulteerde in een verfijnde fusie die zowel traditionele jazzliefhebbers als een nieuwe generatie luisteraars aanspreekt. Zijn vermogen om naadloze, atmosferische en muzikale verhalen te creëren leverde hem erkenning op van het prestigieuze Blue Note Records-label, dat hem het vertrouwen gaf om hun klassieke catalogus te gebruiken voor moderne, genre-overstijgende mixes. Met de lancering van de Blue Note Trip-serie in de vroege jaren 2000 hielp DJ Maestro de interesse in klassieke jazz nieuw leven in te blazen door tijdloze tracks te koppelen aan subtiele elektronische elementen en soulvolle interpretaties. De serie werd een vaste waarde in lounges en hi-fi luisterruimtes over de hele wereld. Elke release weerspiegelt Maestro’s respect voor muzikaal erfgoed en zijn talent om verhalen te vertellen via geluid, waarbij hij luisteraars meeneemt op een muzikale reis die zowel nostalgisch als vooruitstrevend is. In 2015 begon DJ Maestro aan een opmerkelijk project: Little Girl Blue Remixed, een eigentijdse herinterpretatie van Nina Simone's iconische debuutalbum uit 1958. Het album werd geprezen om zijn respectvolle, maar inventieve remixes. Dit project onderstreepte Maestro's vermogen om de brug te slaan tussen klassieke jazz en hedendaagse muziek, en verstevigt zijn status als visionair binnen de jazz fusion scene. Naast deze albums heeft DJ Maestro samengewerkt met een breed scala aan artiesten, bigbands en jazzmuzikanten. Hij heeft zijn repertoire ook uitgebreid naar filmmuziek, liveoptredens en remixes – allemaal met behoud van zijn kenmerkende stijl geworteld in jazz, soul en downtempo. DJ Maestro blijft een culturele brug slaan tussen tijdperken, waarbij hij de rijkdom van jazz viert en tegelijkertijd innovatie, dansmuziek en moderniteit in zijn mixen verwelkomt. Na zijn geprezen reeks genre-overstijgende compilaties keert Maestro nu terug met Deep Trip – een gloednieuwe mixcompilatie die zal verschijnen op Black Hole Recordings. Deze keer kiest hij voor een meer house-georiënteerde richting, met warmere grooves, diepere ritmes en een weelderige sfeer, maar altijd met Maestro’s onmiskenbare signatuur. Deep Trip verschijnt zowel als een mixed CD als in een triple vinyl set met alle tracks in ongemixte versie. Het is een reis door hedendaagse deep house-texturen, met soulvolle percussie en een hypnotische opbouw. De compilatie laat Maestro’s muzikale evolutie horen: trouw aan zijn jazzwortels, maar volledig omarmend wat de moderne house te bieden heeft.










h 4. I Hadn't Known I Only Heard








h 4. I Hadn't Known I Only Heard








[h] 4. I Hadn't Known [I Only Heard]








[h] D2 | Herbert - I Hadn't Known [I Only Heard] (7 15)

BIG ONE AGAIN with Tetrabass crew ! Full nuskool dancefloor tribe sound !!!

'In de verte, dit uitzicht’ is Abel Ghekiere's second album. It is a celebration of beauty and sudden bursts of euphoria and melancholy, hidden in the distinctive soft and fragile sound of Ghekiere's music. Much more personal than on his debut record, he calls out to the world.

Working with voice samples and field recordings, voice and improvisation take centre stage. Sounds from outside are subtly interwoven with instruments, while conversations and memories act as a thread running through the compositions. The music flows into the room, bringing with it remembered places and voices.

The music was recorded very nomadically, in different places, with different people. Most of the parts were written and played by Abel Ghekiere himself but with guest contributions from Vitja Pauwels, Nicolas Rombauts, Leo Adamov, & Jan de Vroede, among others, the record breaks open into a soft sound palette.

The tussling vegetables in Mal Dean's cover-sketch somehow befit perfectly this extraordinary duo of Bailey and the great Dutch drummer Han Bennink. Recorded in London in 1972, Incus 9 was their second record (after an ICP in 1969), becoming a blueprint and inspiration for generations of free-improvisers. It is paired here with a brilliant session from the following year, with the same power and friendly combativeness, and oodles of creativity, technique and humour. It's obvious how much they loved playing together.The tussling vegetables in Mal Dean's cover-sketch somehow befit perfectly this extraordinary duo of Bailey and the great Dutch drummer Han Bennink. Recorded in London in 1972, Incus 9 was their second record (after an ICP in 1969), becoming a blueprint and inspiration for generations of free-improvisers. It is paired here with a brilliant session from the following year, with the same power and friendly combativeness, and oodles of creativity, technique and humour. It's obvious how much they loved playing together.

Sylvaine hat sich zu einer Vorreiterin des Ambient-Post-Metal entwickelt, doch ihre zweite EP führt zurück zu ihren frühesten Wurzeln.
Kathrine Shepard wuchs in Norwegen auf, inmitten der Kontraste zwischen Natur und Urbanität, am Rande der Innenstadt von Oslo. Während ihres Studiums der Musik, des Tanzes und des Schauspiels an der High School trat sie mehrmals in der Kirche von Kampen auf.
Dieses Relikt aus dem 19. Jahrhundert ist der Ort, an dem Kathrine den größten Teil von Sylvaines zweiter EP aufgenommen hat. Der besondere Klang dieses Raumes unterstreicht "Eg Er Framand", das neben Interpretationen traditioneller norwegischer Volkslieder auch drei ihrer eigenen Originallieder zum Kanon enthält.

Die Ursprünge von "Dagsens Augo Sloknar" sind bis heute rätselhaft, aber der Text wurde 1891 von Elias Blix geschrieben, einem Professor, der zum Politiker wurde und auch Hymnen schrieb. Sylvaine bleibt der zarten, ehrfürchtigen Melodie des Originals treu und singt in einem gehauchten, langgezogenen Flüsterton, der eindringlich und beruhigend ist, wie ein Schatten. Doch während das Stück mit einem gleichmäßigen Orgelsummen beginnt, wird man am Ende von ihrer Interpretation in Trance versetzt. Eg Er Framand" ist ein starkes, aber beruhigendes Passionsprojekt einer der beherrschendsten Stimmen des Metal.

- Zwei ihrer Alben wurden für den norwegischen Grammy Spellemannprisen in der Kategorie Metal nominiert.
- Mit bisher vier veröffentlichten Alben und einer Split-EP wurden SYLVAINEs ätherische Klanglandschaften auf Bühnen in ganz Europa, Nord- und Südamerika gebracht und ließen das Publikum von der transzendenten Kraft der Live-Auftritte der Band fasziniert zurück

FFO: Eivør, Anna Von Hausswolff, Lingua Ignota, Chelse Wolfe

Soul To Burn features highly inventive and memorable avant-rock songs by trio of celebrated musicians, Reciprocate. The germ of the notion that would flower into Soul To Burn came when Reciprocate’s vocalist/guitarist Stef Kett reflected on the idea of funk rock. It ought, he thought to himself, be the best of genres but so often in practice it ends up being the poorest. True enough. Kett decided to approach the problem from a fresh angle, multiple fresh angles, grinding angles, creating an “alt-soul” in which the soul gets to stretch and burn, applied with the power of a rock’n’roll trio but dynamism and agility, rather than cumbersome bulkiness. Reciprocate is a super-group made up of highly celebrated musicians from the UK DIY music scene – their singular, searing-hot power conjured by Stef Kett (Shield Your Eyes) in tandem with drummer Henri Grimes (Shield Your Eyes, Big Lad) and Marion Andrau (The Wharves, Underground Railroad) on bass. The result is the excellent Soul To Burn, which proceeds at a cadence all of its own, halting and blasting, ducking and weaving, zooming away from its distant cousins: Taste era Rory Gallagher or Mr Zoot Horn Rollo of Captain Beefheart’s Magic Band. That’s particularly evident on “Self Regarding Floor Sweepings”, with echoes of “When Big Joan Sets Up” from Beefheart’s Trout Mask Replica, especially with Kett’s added harmonica as the trio hit the winding dirt track, slaloming and swerving. Here is an album of full throttle soul, an avant-rock made up of ear worms so intoxicating they borrow from deep in the mind down deeper into the heart – it’s the cool, weighty groove of Tony Joe White leathering it at full throttle, fuelled by virtuosic back beats that remind of somewhere between the rolling rock of Mitch Mitchell and the fractured noisebeat of Lightning Bolt’s Brian Chippendale: immediate, innovative, virtuosic, exhilarating. Key to the impact of Soul To Burn is Grimes’ drumming, a force unto itself, which sometimes feels like it’s engaged in a creative and playful tussle with Kett’s virtuosic vibrato guitar. Take “Rhodia”, which sounds initially like a radical reworking, an anagram of Free’s “All Right Now”, on which Grimes doesn’t so much hit the groove as hammer it into the ground. Reciprocate tend to be averse to mere repetition, too full as they are of ideas, possibilities. But they know how to hit a riff, as on “Pissed Hymn”. Kett’s vocals are unconventionally impassioned - no vibrato or performative hollering. Rather they climb, up and and again up from the pit of the soul. There’s a sense throughout that this music is hard wrought, squeezed through small apertures, produced against the odds, born to trouble as the sparks fly upwards. There are quieter moments, however, such as the exquisitely beautiful “Ressypressocate”, which affirm the ultimately tender place from where this album proceeds, notes plucked like black flowers, twisted and cherished. Reciprocate demonstrate an astonishing virtuosity, nuance and musical sensitivity manifested through their deep mutual understanding and synergetic interactions. There are moments of sync and camaraderie that remind of the very late Beatles, those rare moments during the Let It Be Era when they loosened up, reassumed their old understanding. But then Kett’s lets fly with a long, looming note and suddenly we’re somewhere else again. With Soul To Burn, Reciprocate set out their stall of intoxicating, super catchy good-time, big heart music – a human album delivering a human message of love and love lost. By the album’s end, you’ll feel pushed and pulled through the mill, wiped out, blissfully exhausted, strangely serene

Scout (Amsterdam, 17 februari 2001) heeft in de afgelopen jaren volledig zijn eigen geluid gevonden binnen de Nederlandse popmuziek. In een wereld tussen Hip-Hop en alternatieve Pop ziet de zanger en producer zich als verhalenverteller. In zijn EP "littekens" komt zijn grootse en melancholische geluid tot leven in een verhaal over zijn ervaringen met liefde en mentale gezondheid. Door in zijn eigen slaapkamer te schrijven en op te nemen is de EP doordrenkt met kwetsbaarheid en intimiteit. Hierdoor neemt de opkomende ster de luisteraar mee naar zijn eigen wereld.

Na jaren ervaring te hebben opgedaan op piano pakt Scout in 2016 voor het eerst een basgitaar op en voordat hij het weet schrijft de jonge artiest op zijn kleine studentenkamertje in Delft zijn eigen muziek. Het ging ineens niet meer over noten, rijmschema's en akkoorden: het maken van muziek was uitgegroeid tot zijn therapeutische uitlaatklep. Hieruit volgt in 2020 uiteindelijk zijn self-titled debuutalbum "Scout".

Sinds eind 2022 brengt het opkomend talent consistent muziek uit en vindt hij zijn eigen weg binnen het muzieklandschap. Door steeds meer instrumenten onder de knie te krijgen en meer en meer te leren over muziek en emotie ontstaat een werkelijk nieuw, echt en eigen geluid wat maar met één woord te omschrijven valt: kippenvelmuziek.

Na het uitkomen van zijn EP "littekens" in april 2023 wordt hij benaderd om dit werk uit te brengen op vinyl. Om deze muzikale reis uit te breiden en om nog dieper in de wereld van scout te duiken bevat de LP vier bonustracks. Hieronder valt een akoestische versie van het populairste nummer "herfst", die de kwetsbaarheid van de jonge maker nog verder naar voren brengt. Ook bevat de LP een live versie van "de wereld draait door". Deze versie is opgenomen in beroemd restaurant "De Goudfazant" in Amsterdam. Een speciale plek voor Scout, hier heeft veel van zijn familiegeschiedenis zich afgespeeld. Het nummer komt hierdoor nog meer tot zijn recht door het rauwe geluid van alleen piano en stem. Ook bevat de LP twee extension tracks die het verhaal van de spreekwoordelijke littekens verder uitbreiden. Zo komt Scout in zijn nummer "hartendief" tot de realisatie dat zijn partner hem niet ziet zoals hij haar en komt hij in het nummer "kwijt voor altijd" tot een besluit om het hoofdstuk van deze littekens voorgoed af te sluiten. Deze extension tracks zijn tot op heden alleen te beluisteren op de LP maar zullen in de loop van 2024 ook op streamingdiensten verschijnen. Deze releases zijn de voorzet voor een reeks singles in 2024 die uiteindelijk zullen leiden tot zijn eerste studioalbum in 2025.

Bas Jan return with a polished and poignant collection of perfectly-crafted pop songs that retains their authentic indie edginess. 'Back To The Swamp' is a heady tussle between their incorrigible DIY ethics and new responsibilities. Serafina Steer, Charlotte Stock, Emma Smith and Rachel Horwood cast an examining eye over modern times, lost love, Tarot intuition and long days in an everyday swamp. Awash with lush chorale effects, orchestral hewn loops, pin sharp electronic beats and sublime harmonies. Back To The Swamp is filled with thought-provoking stories, it's a reflective worldview. It's a polished and poignant collection of perfectly-crafted pop songs that retains their authentic indie edginess. These new studio recordings feature more accomplished pop production; filled with cerebral one-liners that pluck at the senses. And, there's a nod to an eclectic mix of influences; The Pet Shop Boys, Lizzy Mercier Descloux, Kate Bush, Heaven 17 and Jon Hassell by way of Brian Eno. Witches, Tarot readings, road signs, Salt-N-Pepa namechecks and a river all cried out, welcome to the swamp_ "Beautifully fractured art-pop" MOJO

Sacramento, CA duo Blank Gloss’s third album, Cornered, is an exquisite statement of pop ambient starkness, an album that oscillates between lush beauty and spare melancholy. It follows from their 2021 debut for Kompakt, Melt, an album that saw Morgan Fox (piano, synths) and Patrick Hills (guitar) aligned, loosely, with the cosmic pastorale of the ‘ambient Americana’ movement. Cornered feels like a significant step forward, though – by peeling back the layers of their music, they’ve revealed both its restful core and its solemn gravitas. It is unendingly lovely, but with something disquieting at its centre.

Cornered was recorded quickly, over two days in December 2020. There’s nothing rushed or haphazard about the album, though; everything has its place, with each sonic element contributing profoundly to these nine miniature dioramas. It signals change, quietly but perceptibly, through the way the duo sculpts their material, building out of loose improvisations that morphed into songs. While there was no plan in mind when Blank Gloss settled into the studio, Fox recalls that “right away we realised that things were sounding and feeling a bit different than any of the sessions we had previously.”

That difference can be heard in the increased amount of space Blank Gloss gift to their sound sources. Some of the most moving moments on Cornered come when Fox and Hills strip everything back – see, for example, “Crossing”, which sets pensive piano across a shyly humming drone and quiet arcs of guitar, recalling the driftworks of Roger Eno. Curiously, the album’s distinctive shape and mood develops, at least in part, from a change in instrumentation, with Hills using a MIDI pick-up on his guitar. “This resulted in making things happen a lot quicker,” Fox says. “It also helped create what I think is a bit more sombre, dark feeling to some of the songs.”

Elsewhere, on songs like “Salt”, the piano tussles with flecks of guitar, single tones sent out to mingle with the stars, like Morricone at 16 RPM, while Cornered’s centrepiece, the eleven-minute “No Appetite”, lets long arcs of electronic texture breathe and sigh, tangling together in a cat’s cradle of bliss. Throughout, it feels as though the music is blossoming as you hear it, like watching time-lapse footage of flora in bloom. But perhaps the most seductive thing about Cornered is the sense you get, listening, that the music was something unexpected, a visitation. “It almost felt like we weren’t dictating where the music went and how it sounded,” Fox agrees. “We were just there in a room together in December and these sounds were happening, and we were lucky enough to be recording the process.”

Cornered, das dritte Album des kalifornischen Duos Blank Gloss aus Sacramento, ist ein exquisites Statement von pop ambienter Krassheit, ein Album, das zwischen üppiger Schönheit und sparsamer Melancholie oszilliert. Es folgt ihrem 2021er Debüt für Kompakt, Melt, einem Album, auf dem sich Morgan Fox (Klavier, Synthesizer) und Patrick Hills (Gitarre) locker an der kosmischen Pastorale der „Ambient Americana“-Bewegung ausrichteten. Cornered fühlt sich jedoch wie ein bedeutender Schritt nach vorne an – indem sie die Schichten ihrer Musik abschälen, haben sie sowohl ihren ruhigen Kern als auch ihre feierliche Schwere offenbart. Es ist unendlich schön, aber mit etwas Beunruhigendem in seiner Mitte.

Cornered wurde relativ schnell aufgenommen, über zwei Tage im Dezember 2020. Es klingt jedoch nichts überstürzt oder willkürlich an diesem Album; alles hat seinen Platz, wobei jedes Klangelement einen wesentlichen Beitrag zu diesen neun Miniaturdioramen leistet. Es signalisiert Veränderung, leise, aber wahrnehmbar, durch die Art und Weise, wie das Duo sein Material formt und aus losen Improvisationen aufbaut, die sich in Songs verwandeln. Als Blank Gloss sich im Studio niederließen, gab es zwar keinen Plan, aber Fox erinnert sich: „Uns war sofort klar, dass sich die Dinge etwas anders anhörten und anfühlten als bei allen vorherigen Sessions.“

Dieser Unterschied ist in der größeren Menge an Raum zu hören, die Blank Gloss ihren Klangquellen bietet. Einige der bewegendsten Momente auf Cornered kommen, wenn Fox und Hills alles zurücknehmen – siehe zum Beispiel „Crossing“, wo ein nachdenkliches Klavier über einen schüchtern summenden Drone und leise Gitarrenloops setzt und an die Driftworks von Roger Eno erinnert. Seltsamerweise entwickelt sich die unverwechselbare Form und Stimmung des Albums zumindest teilweise aus einer Änderung der Instrumentierung, bei der Hills einen MIDI-Tonabnehmer an seiner Gitarre verwendet. „Dies führte dazu, dass die Dinge viel schneller abliefen“, sagt Fox. „Es hat auch dazu beigetragen, einigen der Songs ein etwas düstereres, dunkleres Gefühl zu verleihen.“ An anderer Stelle, bei Songs wie „Salt“, spielt das Klavier mit Gitarrenfetzen, einzelne Töne werden ausgesandt, um sich mit den Sternen zu vermischen, wie Morricone bei 16 U/min, während Cornereds Herzstück, das elfminütige „No Appetite“, lange Bögen schlägt, elektronische Texturen atmet und seufzt, um sich in einem Katzenkörbchen der Glückseligkeit zu verheddern. Während des Hörens fühlt es sich an, als ob die Musik blüht, als würde man sich Zeitrafferaufnahmen von blühenden Pflanzen ansehen. Aber das Verführerischste an Cornered ist vielleicht das Gefühl, das man beim Zuhören bekommt, dass die Musik etwas Unerwartetes war, eine Heimsuchung. „Es fühlte sich fast so an, als hätten WIR nicht diktiert, wohin die Musik geht und wie sie klingt“, stimmt Fox zu. „Wir waren just im Dezember zusammen in einem Raum, als diese Geräusche passierten, und wir hatten das Glück, dass die Aufnahme mitlief.”

Just over a decade on from the launch of Leng Records, the Simon Purnell/Paul ‘Mudd’ Murphy-helmed label is set to release its’ 50th 12” single. Fittingly, it’s the first of a series of sampler EPs that form part of the imprint’s belated 10th anniversary celebrations.

Later in 2020, label fans will be treated to a celebratory compilation featuring a mixture of Leng classics, overlooked favourites and previously unheard material. Some of this music will also be released on a series of vinyl EPs, with this first volume focusing on unreleased material from long-time friends of the family Q&A and Lex.

Q&A is a collaboration between Phenomenal Handclap Band founding member,
Quinn Luke, and long-time friend and musical associate Alexis Georgopoulos, formerly of San Francisco dub disco/punk funk heroes Tussle. The pair worked together extensively at the tail end of the 2000s, but only ever released one single: 2009’s “Tumbling Cubes/Trap Door” on celebrated NYC label DFA.

The two tracks showcased on this Leng Records sampler were recorded during the same period as that celebrated single but are only now seeing the light of day. “Revolving Mirrors” is a typically low-slung and percussive affair that sees Luke and Georgopoulos wrap bubbly electronic melodies and glassy-eyed aural textures around a suitably weighty dub disco groove. In contrast, “Pulse” is a deliciously hypnotic, mind-altering affair: a bona-fide late night throb-job in which trippy electronic motifs, chiming melodies and crunchy Clavinet riffs vibrate attractively atop another killer punk-funk bassline and locked-in drums.

For his debut album Dip Shim digs deep into his past for his most personal release yet, drawing on his childhood in Spain for a genre-bending album of electronics, combining influences from house, techno, electro, downtempo, and ambient to create one of the year’s most essential releases.

Dip Shim, who also runs the Bolero record store in Malmo, Sweden, pushes and tweaks those silver boxes to create music with one foot in the past but looking to the future, from the fluid acid house of Dalaplan Jam and Bubble Gate, uptempo electro jams like BDP Fast Life and Tusso Arcade Force, to meditative joints such as One For Regen and Impossible Connection.

But although the album is eclectic, these 12 tracks are underpinned by Dip Shim’s unique hardware-led sound, proving he’s an artist with depth and longevity.

Delayed...

Rolling Blackouts Coastal Fever return in 2022 with Endless Rooms, the Melbourne quintet's third album proper. Described by the band - comprised of Fran Keaney, Joe White, Marcel Tussie and brothers Tom Russo and Joe Russo - as them "Doing what we do best: chasing down songs in a room together", Endless Rooms stands as a testament to the collaborative spirit and live power of RBCF. While initial ideas were traded online during long spells spent separated by lockdowns, the album was truly born during small windows of freedom in which the band would decamp to a mud-brick house in the bush around 2hrs north of Melbourne built by the extended Russo family in the 1970s. There, its 12 tracks took shape, informed to such an extent by the acoustics and ambience of the rambling lakeside house that they decided to record the album there. The house also features on the album cover. For the first time, the band self-produced the record (alongside engineer, collaborator and old friend, Matt Duffy), creating their most naturalistic and expansive document yet. The result is a collection of songs permeated by the spirit of the place; punctuated by field recordings of rain, fire, birds, and wind. "It's almost an anti-concept album," say the band. "The 'endless rooms' of the title reflects our love of creating worlds in our songs. We treat each of them as a bare room to be built up with infinite possibilities."

Vanuit het niets, ontsproten uit hetzelfde ecosysteem dat ons eerder al zegende met namen als NTREK en Brihang, was daar plots olsan. olsan - geen hoofdletter vereist - is het geesteskind van rapper D. Meeuws en producer DJ SNS, twee artiesten die de kilometers op hun teller allang niet meer hoeven te tellen. Om het hoofd te bieden aan de chaotische tijd waarin we leven, werkten zij in de afgelopen jaren elke maandag aan nieuw materiaal. Zonder vastomlijnd doel op voorhand, tot de urgentie het overnam. Het losse project dat ze hadden aangevat, bleek voor beide mannen al snel cruciaal om grip te blijven behouden op alles wat ze om zich heen zagen gebeuren. De vraag was niet langer of dit tot een plaat zou leiden, de vraag werd hoe snel dit zou gaan gebeuren.

Nog geen jaar later is daar dan dat debuutalbum 'millimeter', wederom zonder hoofdletter, en het is een bijzonder solide plaat geworden. De heerlijk tijdloze producties van DJ SNS vormen het ideale achtergronddecor voor D. Meeuws om de balans op te maken van z'n ervaringen in zijn eerste dertig levensjaren. De pieken, de dalen en zowat alles daar tussenin, ongefilterd. Singles 'millimeter' en 'asjeblief' (ft. Brihang) lichtten al een tipje op van de sluier, maar de andere nummers van deze plaat doen daar allesbehalve voor onder. De plaat werd gemixt door Tobie Speleman en gemasterd door Jeffrey De Gans.

De vinyl, ontworpen door Fabrice Parent, is een erg mooie uitgave op 300 exemplaren, die zich qua afwerking onderscheidt door het reliëf en de papieren feel van de outer sleeve, maar ook door het strategisch verstopte gedicht aan de binnenkant. De fysieke release staat gepland op vrijdag 10 juni. 'millimeter' is uitgegeven door Fake Records en geproduceerd en gedistribueerd door News Distribution Benelux.

"Two Duos" is pressed from cellist Okkyung Lee's most recent OTO Residency; the first side a duo with Jérôme Noetinger on Revox B77 and the second with Nadia Ratsimandresy on Ondes Martenot. Cut together, the two meetings seem to raise three cellos in the search for expressive voice: the cello, its magnetic reproduction, and the dual controls of the machine invented to expand on its musical qualities. On the A side Noetinger's opening tape hiss establishes a current; an electrical partner who gives Lee room to slide across and stretch out. Progressively the cello is returned, duplicated and manipulated with increased velocity and distortion. Noetinger draws out the full extent of Lee's extended technique; rewinding strands of Lee's horse hair and transmuting her percussive attacks into shuddering echos, before letting his own concrete interjections spin the duo's sonic tussle into an almost romantic daydream. On side B the ondes (invented by French cellist and wartime radio operator Maurice Eugene Louis Martenot and so loved by Bernard Parmegiani, Varese and Messiaen) seems shaken from classical tradition and those long, drawn out horrorscapes it has come to be associated with. In a duel with Lee, Ratsimandresy grasps the ondes' extraordinary capacity for dexterity, nuance and speed, hounding Lee's cello in a bid to drive her instrument out of the past and into the future. Two fantastic pairings and a testament to the freshness with which Lee and her collaborators continue to work with their instruments. Okkyung Lee / cello. Jérôme Noetinger / Revox B77. Nadia Ratsimandresy / ondes Martenot. Recorded live at Cafe OTO on. Mixed and mastered by Lasse Marhaug. Design by Maja Larrson.

International power duo Dasom Baek (traditional Korean flutes) and Violeta García (cello) present their debut album. is the sound of two leading composers and improvisers pushing their instruments to the technical and creative limit, then beyond into places unnavigated, futuristic and often haunting.

Dasom and Violeta tussle with playful and at times brutal mastery between passages of sparse melody, acrobatic percussion and harmonic drift, while interjecting voices fracture and reassemble into intimate, improbable forms. It is hard to imagine an album more abundant in ideas and motifs, all atomised as soon as they are brought to life. The effect is a tapestry of rugged spirits - moving, and at times just plain beautiful.

Recommended for fans of Okkyung Lee, John Butcher, Messiaen, or Ernst Reijseger.

Dasom Baek is a composer, improviser and performer of traditional Korean instruments, mainly Daegeum, Sogeum. Dasom pursues ground-breaking and modern music rooted in traditional Korean instrumental performance. She is a Certified Master of Important Intangible Cultural Asset, no.45. She has achieved Bachelor's and Master's degrees from the Korea National University of Arts, and is currently undertaking a PhD course at Seoul National University. She has also represented Korea at the International Flute Festival. In 2019 she was selected as a fellow for the OMI Music residency in New York, collaborating with various genres of musicians from different countries. In 2020, she released her debut album, titled . In 2021 she was selected as a showcase artist at SXSW Festival.

Violeta García is a cellist, improviser and composer born in 1990 in San Nicolás de los Arroyos, Buenos Aires, Argentina. She studied at the Conservatory Astor Piazolla, and holds a degree in Composition from the Conservatory Manuel de Falla, with Ricardo Capellano. She also has a degree in Musical Arts, specialising in violoncello, from the Universidad Nacional of Arts (U.N.A).

Amsterdam's cult producer and DJ Steven van Hulle a.k.a. Awanto 3 likes his samples vibrant, his drums wobbly and his synths sweaty as a Detroit summer breeze. The MPC wizard returns to Dekmantel delivering his second, full-length album. Gargamel is arguably his most compelling piece of work. Spread over the course of nine tracks, van Hulle shows he's capable of serving up many different styles and genres in his ever-expanding arsenal.
.
The Rednose Distrikt affiliate kicks things off with his friend and co-producer Darling. 'Azrael' builds over shuffling, infectious rhythms, a cluster of vocal stabs and heartfelt keys.
'This Is When We Met', 'Why Don't You' and 'Gargamelancholia' on the other hand, are aggressive, batty-jackin peak-time tracks embracing classic acid aesthetics, while 'Positive Negative' is a stretched-out house jam incorporating the tussle of wonky boogie and tribal bumps.

Van Hulle drops the tempo on 'Hooli Goose', taking slow release hypnosis turns while making a marching band sound cool. The dry drum machines, melted bass and schizo sounds of 'Ride The Dragon' will appeal to the freaks, and the dreamy 'Happy Bird' is a tripped-out set of ambient and lo-fi themes. Last but not least, Dexter enters the stage to do what he does best with 'Thick': showing who's boss of the 808 with a straight-up electro essential.

Over the past years Bézier has seen releases under the Dark Entries record imprint with the most recent 'Telomeres' EP this year. The title track or pronounced 'mina' translates from Japanese to 'Everyone'. Mina is a journey through space with the initial ascent marked by a moody window of time in which uncertainty dominates the mindset of the passengers. Once they break through the atmosphere and are proceeding as planned they land on the final destination, an interplanetary discotheque. Mina was recorded this year with Mark Pistel on the helms for mixing and features SF drummer Kevin Woodruff of Tussle fame providing live drumming for the last portion of the track. Along with the title track the b-side includes tracks previously released on compilations but appear here for maximum record playing enjoyment. 'Serengeti Drive' which appeared on Honey Soundsystem's earlier HNYTRX compilation of queer dancefloor artists is the slow burner of the group. 'Mysteries of the Deep' which appeared in the JACKTONE cassette compilation of Bay Area electronic stars is the soundtrack to an underwater expedition. Both tracks were recorded, produced and mixed by Robert in his home SF studio in 2009.