Over de dingen die we vergeten zijn. Omdat we misschien wel beter kunnen dan dit.
Door de aard van Pu¯wawau heb ik besloten deze biografie zelf te schrijven. Na het uitbrengen van 3 solo albums (‘Let Your Hands Be My Guide’ 2013, ‘The Sparkle In Our Flaws’ 2015 en ‘Bounce Back’ 2017) en het spelen in verschillende bands zoals Isbells en Marble Sounds, voelde ik een grote urgentie om onderzoek te doen naar de kracht van de stem en de verbindende factoren van het zingen. Deze urgentie werd gevoed door het lezen van het volgende stukje tekst van socioloog Walter Weyns:
“Zodra we mensentaal leren, horen we in het geritsel van bladeren alleen nog stom geruis. We horen het, maar luisteren er niet meer naar. Het ruist alleen nog wat, het heeft ons niets meer te zeggen. Maar soms, heel af en toe, wekt iets het vermoeden dat de bladeren, de dingen, ons nog wel iets te zeggen hebben. Het is dan alsof er heel diep in ons iets resoneert met wat vanuit de verste verte komt, een vaag teken dat we niet begrijpen maar heimwee opwekt. Dat kan gebeuren, want we zijn sociale wezens. We staan open naar het andere, we willen ermee communiceren, en nooit zweren we de sociale omgang met dingen, dieren, planten, wolken en landschappen helemaal af. Al wat een vorm heeft, al wat zich toont, al wat zich laat horen, spreekt ons aan als had het ons iets te zeggen. Mensen zijn zo door-en-door sociaal dat ze in nagenoeg alles een teken, een verwantschap, een correspondentie kunnen zien en een boodschap vermoeden.”
Onze wereld lijkt zoveel nood te hebben aan alles wat er verborgen ligt onder de woorden. Ik ben ervan overtuigd dat juist dat ons kan helpen om terug verbinding te zoeken. Met onszelf e´n met elkaar. We gebruiken zoveel woorden. We hebben een mening over veel. Maar klopt dit wel? Komen deze letters van de juiste plek? Luisteren we wel? Zang heeft mij altijd een plek voor reflectie gegeven. Voor een diep voelen en ervaren. Dus ik wilde deze plek gebruiken voor een muziektheatervoorstelling. Het is tevens de eerste keer dat ik het medium theater gebruikt heb voor mijn werk. Heel bewust. Theater is een zeer krachtig middel en het heeft me ook buiten mijn comfortabele ruimte gezet waardoor ik mezelf opnieuw moest uitvinden en opbouwen. Uit deze voorstelling kwam de plaat Pu¯wawau. Een plaat waarin ik samen met zangers van Nederlands Kamerkoor NXT en een aantal muzikanten op zoek ga naar de kracht van de stem.
Valgeir Sigurdsson, bekend van onder andere zijn werk voor Bjo¨rk en Feist, heeft gezorgd voor prachtige, bevreemdende arrangementen waardoor de uitdaging nooit ver weg was. Josse de Pauw heeft zijn woorden en stem geleend voor de voorstellingen en was een aanwezig klankbord in de zoektocht en inspiratie.
Ik heb voor Pu¯wawau nauw samen gewerkt met een fijne groep muzikanten bestaande uit: Eric Thielemans, Laurens Smet, Jozef Dumoulin, Jeroen Stevens, Michae¨l Brijs, Firas Al Alwani, Beatrijs de Clerck, Katelijn Van Kerckhoven. De opnames werden gedaan door Stef Kamil Carlens, Joris Caluwaerts en Martijn Groeneveld. Een heerlijk team om mee te werken.
We deden reeds 17 try outs tijdens theaterfestival Oerol in Nederland. Enkele reacties van bezoekers:
“De essentie die we allen zijn kwijtgeraakt weer aangeraakt! Diep, diep, diep geraakt!”
“Gewoonweg betoverend.”
“Wat een prachtig ontroerend cadeau geven jullie ons.”
“Het mooiste geschenk van Oerol.”
“Wat ontzettend ontroerend en verbindend. Enorm onder de indruk ben ik. Veel dank. Ik zou nog veel langer willen luisteren en stilstaan hier bij al wat we vergeten waren.”
